Waar water stroomt zijn de kuitenbijters nooit ver weg…
Zo ook niet in het stroomgebied van de Lienne. De doorgaande weg kent twee
gezichten. Eén weg die de voet van de Vecquée en de Côte de
Xhierfomont siert met het vlotlopende asfalt van de zwartste soort De andere
weg is een vloek. Een Waals karrenspoor geplaveid met roemrucht gruis tussen de
gaten. De fietser stuitert in zijn vlucht. Op weg waarheen? De hel lijkt het...
en niets is minder waar.
Les Forges-Chevron
is een klim die de renner uit de spelonken van de hel tilt. Het aanzien vanaf
de voet veroorzaakt gegarandeerd een sur place in het peloton. De eerste meters
dwingen ontzag af en wie weet wat er achter die bocht plaatsvindt? De oevers
van de Lienne zijn sowieso dichtbebost, maar het laatste daglicht wordt de
renner halverwege de klim ontnomen. Het wordt donker en steiler. Geen geluid van
kabbelend water, geen vogel-getjirp, de coureur is alleen. Alleen met zijn
fiets en zijn bonkende hoofd die van geen ophouden wil weten. Ook niet wanneer
de 21% zich aandient.
Hoewel er een ‘trap’ in de weg zit die de renner even op
adem laat komen doet het laatste stuk een behoorlijke duit in het route-zakje.
Een kers op de taart, waar het niet dat deze klim nooit alleen komt. In de
omtrek liggen de traktaties welke uw routekapitein vast niet ontgaan zijn. Ondertussen
kabbelt de Lienne onverstoord door… of was het de Styx?
De weg naar deze klim is inderdaad erbarmelijk slecht. je moet wel een liefhebber zijn om jezelf aan deze kuilen en gaten bloot te stellen. Niettemin is Le Forges - Chevron een echte mini-redoute. Met een kleine rustpauze halverwege de klim. In de cotacol krijgt hij een "bommetje", welke hij zeker verdient.
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!
