Tot waar het rijk der Kuitenbijters reikt weet ik niet precies. Valt Bassenge nog onder de territoriale gronden? Zo ja, dan is de klim van Bassenge naar Houtain Saint Simeon al vaker beslecht. Een rechttoe rechtaan helling die toch pittiger is dan haar tegenhanger vanuit Haccourt.

De weg; de N 618; heet van deze kant Rue Neuve. Om die naamgeving te begrijpen moet je diep in de geschiedenis of fantasie duiken want de omgeving van kruispunt en spoorbrugje roepen eerder taferelen van de tweede wereldoorlog op. De zandzakjes voor de huizen liggen er nu al maanden.

Meteen voorbij het spoorbrugje kun je links een opritachtig weggetje in dat al na dertig meter in tweeën splitst. De rechterkant, dat is de rue du Baton-Blanc.  Een lieflijk klimmetje dat niet alles uit spieren en materiaal perst maar je toch naar de lagere regionen van het verzet dwingt. Het asfalt is een aantal jaren geleden vernieuwd maar daarna aan het imperialisme van bos en mos overgelaten. Een kortstondig groen tunneltje waarbij je halverwege nog een onopvallend, onverhard pad kruist. Insiders herkennen de oude bedding van de tram die hier tot eindjaren veertig langskwam bij de reis van Maastricht naar Luik.
Na ongeveer vierhonderd meter openbaart het veld zich al en kun je met de racefiets alleen maar scherp links afslaan voor de rustieke route naar onder. Een naam heeft deze kant niet; ook de lokale wandelaar-met-hond die ik ernaar vroeg had geen idee. De afdaling (of klim) lijkt nog het meest op een mini uitgave van de Côte de la Foret in Jupille. Na plusminus een kilometer zit het rondje erop en kun je verder naar Houtain. Vijf jaar geleden kon je hier nog enigszins wat groene dalflanken genieten maar anno nu is vrijwel elke meter verkaveld en volgeplempt met gezichtsbeperkende nieuwbouw. Rue Neuve, n’est-ce pas?