Wie kent hem niet, de Stockeu. Deze helling, favoriet van de meester Merckx, maakt het onderscheid tussen het kaf en het koren in Luik-Bastenaken-Luik. Stijgingspercentages van boven de 20 en een percentage-wisseling per 100 meter maken haar een geliefde helling om zich te meten met de "groten der aarde".
Vanaf het begin is het aanpoten geblazen. Haar aanblik zal menig hartslagmetertje een slag of 15 doen verhogen. Maar goed, eenmaal de handschoen geworpen is er geen weg terug. Het begin laat zich nog aardig doen, en al dansend denk je deze reus te kunnen slechten, maar dan doemt hij op: De muur van 21%.
Mocht het ademen u nog niet moelijk vallen, zal dit bij deze aanblik zeer zeker gebeuren. Na enkele honderden meters weet je niet meer wat harder ruist, het water dat als een klein beekje de helling af stroomt, of het bloed wat als een hogedrukketel de trommelvliezen belaagt. Maar in de verte, na nog enkele pittige hellingswisselingen, gloort alweer de top. Het standbeeld van de meester wordt in het passeren met een vriendelijke knipoog begroet. Helaas blijkt dit punt niet het einde te zijn van deze martelgang. Wie nog een blik terug werpt over zijn/haar schouder, ziet de grote meester met een glimlach op de lippen zichzelf "verkneukelen" om zoveel onschuld. Qua lengtemeters zitten we hier pas op de helft van het parcours. De volgende percentages zijn weliswaar niet schrikbarend hoog, maar geven de renner geen tijd om zich te berusten in de gedane prestatie (het ideale punt voor een splijtende demarrage als u op weg bent met enkele liefhebbers !) Boven aan gekomen kijken we nog eens terug naar het gehucht Stavelot , en besluiten om hem de volgende keer met meer wijsheid tegemoet te treden om zo niet nogmaals op de knieën gedwongen te worden. Maar enfin... doen wij dat niet met alle bedwongen hellingen?
Heerlijke beklimming! Alleen het laatste stuk na het monument viel tegen, had niet verwacht dat het nog zo zwaar bleef.. had blijkbaar mijn kruit al verschoten;)
Bas 2008-09-07 14:41:03
\'De pijn van de Stockeu zit \'m eigenlijk niet in de percentages. Het zit \'\'m in de psychlogische kwelling die na het steile stuk haar tol eist. Tijdens de beklimming kijkt de renner maar liefst 4x uit naar de \'\'top\'\', die steeds weer een nieuw verstijging openbaart zodra dit tussenstaion bereikt is. De laaste 300 meter in open veld, waar de wind vrij spel heeft, doen een aanslag op het moreel van de renner die bij het monument dacht de meester geëevenaard te hebben... de helling blijft maar duren. Eenmaal in het kleine bosje daalt de weg weer richting Werhai
Maarten de Bekker 2008-09-07 14:30:36
Enigszins geimponeerd door alle verhalen op deze site heb ik hem op 06/06/2007 bedwongen nadat ik eerst de Renardmond en Wanneranval al in de benen had zitten (als opwarmertjes ;) . Alleen de aanblik van de steile streep asfalt vanaf de voet van de Stockue is al indrukwekkend. Maar ik moet zeggen dat het me al met al niet tegenviel (das makkelijk lullen achteraf); spaar je krachten in het eerste stuk door rustig in het zadel te blijven draaien en dan komt het verrekte steile middenstuk waar je dan even een paar keer uit het zadel komt om tempo te maken en kracht te zetten. Eenmaal voorbij deze piek kan men weer terug in het zadel om zo rustig door te draaien tot het eind. Bij Eddy Merckx ben ik overigens linksaf afgedaald vanwege m\'n planning van de rest van de middag. Mag ik dan nog zeggen dat ik de Stockue bedwongen heb?
\'Trappen of stappen\'
John de Wit 2008-09-07 14:16:11
\'Een keuze is er niet - het is trappen - want als men op de 21 % voet aan de grond moet zetten, dan is het niet stappen maar schuiven.Wees dus goed getraind om deze helling te beklimmen! Het eerste gedeelte vergt zoveel van de fietser dat het tweede gedeelte harken is om boven te komen. Zeker op 59 jarige leeftijd. Na de beklimming van Sur le Stockeu beproef ook eens de linker zijde van de helling, komt later samen aan het standbeeld van Eddy Merckx na de eerste beklimming, zeker niet te onderschatten!! rondrit mogelijk langs Wanne dorp.
Vincent 2008-08-25 23:53:07
Leuke klim waar je niet te enthousiast van start moet gaan. Na 100m kan je nog vriendelijk knikken naar de lokale bewoners maar daarna begint het feest.
Hartslag rond 180 tot aan het monument, daarna is het even herstellen op de fiets om daarna weer door te klimmen naar de top. Geen echt mooie klim maar wel een zware om lekker in te komen.
Marijn Smit 2008-04-22 23:21:47
Het wordt hier al gezegd, het gemene van deze klim zit hem niet in het steilste stuk, maar juist in het lange doorsluimerende gedeelte hierna. Je denkt boven te zijn, 100 meter voor Merckx, maardan krijg je nog een verrekte lastig deel in open veld. Er is geen tijd voor recuperatie, en je vraagt je af hoe het mogelijk is dat deze weg, die helemaal niet steil omhoog lijkt te lopen, zo\'n pijn in de benen kan veroorzaken. De uitzichten rondom (en vooral achterom) maken erg veel goed, wat een rust!Gelukkig was voor mij het standbeeld van Merckx meestal mijn eindpunt, als ik logeerde in Villa Stavelot, de prachtige jaren \'30 villa die als een adelaarsnest over de stoempende renners uitkijkt. Hier zit een Nederlands echtpaar die leuke kamers verhuren op de heilige grond van het steilste deel van de Stockeu. Wat is er mooier dan na gedane arbeid te kunnen nagenieten van het panorama, dat op eigen kracht is bereikt? Beslist een aanrader voor wielertoeristen!
Trappen of stappen....
Bas 2008-04-22 22:54:36
Eenmaal bij het standbeeld verkiest hij, die zich sterk voelt, vaak per abuis het rechter alternatief van de gevorkte weg. Het parcours loopt echter via het de weg links, die iets minder lijkt te glooien, maar gestaag blijft klimmen om de laatste reserve op te eisen. Demarrage? Diegenen die nog trappen in plaats van stappen lopen gekromd uit op de rest...
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!
