Voor wie de Redoute ontgonnen grond is blinken er verderop in de regio van Remouchamps nog enkele parels van weleer. Wie van eenzaam klimmen houdt zijn er Cote de Kin en les Chambralles. Twee hoogtepunten die zich verheffen tussen het brons-groen-eikenhout en zich aldaar sierlijk naar de top slingeren. Dit is het land van Le Chevale Bayard! De magische patroon van onze stalen ros waarop we dit landschap berijden. Cote de Kin, de ‘kleine' broer van de twee (al strekt hij ruim 4000 meter!), ligt verscholen achter het spoorwegbrugje tegenover het kerkje van Aywaille. De ochtendzon die gedwee door het gebladerde valt tekent haar patroon op het zuigende asfalt. Het maakt de coureur ligt nerveus, want de meesten tasten nog in het duister waar de stukjes van 11% hem zullen bespringen. De eerste haarspeldbocht geeft haar uitdaging prijs en al snel is de eenzame fietser veroordeeld tot een dans op zijn pedalen op zoek naar een horizon achter de tweede bocht. En deze is hem gegund, ware het niet dat de klim nog een verrassing in petto heeft. Eenmaal bijgekomen op het vals plat richting het gehucht van Kin draait de straat weer in de kronkels die de coureur de weg wijzen naar de top. Bijna bovenaan de klim ligt er nog een amuse te wachten. Voor wie de moed heeft is er een alternatief waar de helling nog even de 18% raakt. Een krachtstukje waarvan de Cotacol niet durfde spreken. Dit zijn de stukjes van Wallonië waar de spaken kraken! Eenmaal boven aan deze schitterende klim zijn er twee alternatieven. Of direct afdalen via Hermeau de Niaster, of parallel aan de snelweg de weg blijven vervolgen om af te dalen richting Herzé. Beide routes bieden waar voor hun geld en smeken om op een volgende rit bedwongen te worden. Voor diegenen die zo lang willen wachten tot een beklimming van formaat heeft moeder natuur een nieuwe uitdaging. Op een steenworp afstand grijnst de Cote des Chambralles, bekend uit de finale van wat de Waal liefkozend met La Doyenne duidt.

Qua esthetica wordt de renner verwend vandaag. Ook hier opent zich een luister aan bos en rots, wachtend op het geluid van een tikkend derailleur. De coureur die even tempo dacht te kunnen maken op de doorgaande weg tussen Aywaille en Rivage stort zich in de open armen van Les Chambralles die zich na 50 meter dwingend sluiten. Er is geen weg meer terug. Opgeslokt door de oude mijnweg schakelt de renner een viertal tandjes terug in de hoop dat dit hem een uitweg biedt. Het is stil in de oude groeve en het ritmische gehijg weerkaatst tegen de kale stukken steen waar ooit het slaan van een houweel klonk. Met een appetizer waar het hellingspercentage onverbloemd tot de 20 stijgt is onze aandacht onverdeeld op deze tour de force gericht. In gedachten doemt Herman op. De mysterieuze Nijmegenaar met een verdachte detailkennis van hetgeen de Ardennen aan pijn kan bieden. "Miljaar, van een mooie klim behoor je ook te kunnen genieten, Herman. Het lijkt wel of ik de vier Heemskinders op mijn rug draag." Desalniettemin ábsoluut een terechte notering in de Kuitenbijters' Mooiste.Eenmaal uit het bos, waar agrarisch Wallonië haar slag kon slaan (ja... ook de Ardennen kent haar boomgrens) slaat de zon ons met de hamer op het hoofd. De brandende hitte van het middaguur maakt deze klim compleet. Met geknepen ogen bereiken we de top die we met de kramp in de kuiten begroeten alvorens ons terug het dal in storten via de Cote d'Oneux.

Ga met de muis over de grafiek voor de details

Cote de Kin