Het is een zekere pioniersdrift. Een primaire drang naar nieuwe grond. Wie met enige regelmaat op de fiets zit en het onbekende prefereert boven de geijkte rondjes kan zijn grenzen niet lang de oude laten. Misschien verklaart het wel de voorliefde voor het Waalse. Wallonië als synoniem voor het mystieke, het onzekere…. Het Donker Afrika van de Benelux.
Na een avondrondje toch maar even stiekem op de kalender kijken. Geen 5 december, geen pakjesavond maar begin augustus en hoog zomer. Het komt niet vaak voor dat er zomaar 1.000 meter nieuw hellend asfalt door een van de mooiste delen van de Voerstreek als een cadeau in de handen van wielerminnend Limburg terecht komt. De Goedheiligman van een ieder die op de dunne rubbers op zoek gaat naar wegen die je dwingen tot een verhoogde hartslag werd waarschijnlijk al maanden of jaren geleden vertolkt door een beslissende stem van de gemeente Voeren.
Het Croix Renard troont vanaf zijn plateau als een
langpootspin over de omliggende dorpen en dalen. Forêt, Prayon, Hansez, Olne,
Gelivaux; zij allen zijn te bestrijken vanuit dit punt. Om er te komen liggen
diverse beklimmingen op de loer; altijd bereid om je er een te draaien.
