In de contreien van Wandre, daar waar zij wordt geflankeerd door haar zusters Bois la Dame en Côte de la Xhavée, doemt Rue Tesny op als een niet te versmaden "amuse".
Met een lengte van 1000 meter en 120 hoogtemeters komt zij op een gemiddelde 12 % Menig coureur zal zich bij de aanblik van haar stijging de verleiding niet kunnen weerstaan. Echter, al na slechts enkele honderden meters zal men zichzelf vervloeken zich bloot gesteld te hebben aan dit 'spectacle de dieu'.
De 22% eist hier alle reserve in kuiten en gemoedstoestand van onze renner. Helaas rest hier niets anders dan de triple aan te spreken en zich al harkend en tierend een weg naar de , almaar verder lijkende , top te stoempen. Mochten de percentages het broze ego niet breken, dan zullen de vele putten en gaten dit zeker doen. Heeft de gemeente Wandre soms speciale bedoelingen om deze handicap naar alle abiliteit uit te buiten ? Boven aangekomen zal men , in het zicht van het onvermijdelijke Waals kerkhof, afvragen welke dwazen dit epos met minder resultaat hebben moeten bekopen.
Hij is lelijk en toch zo mooi, laat je wankelen door de energie langzaam aan je lijf te onttrekken en probeert je in zijn breuk bovenaan definitief te laten tuimelen. Overleef je al zijn trucs dan bal je boven met je laatste krachten je vuist. Als je in onze directe omgeving een berg zou mogen aanklagen voor lichamelijke geweldpleging dan is het deze wel.
Tom Loix 2010-05-25 17:28:39
Heb hem vorig jaar tijdens de Cyclo Sprint Imes Classic (Lotto Cycling Tour) gereden. Afdaling van de Bois-la-Dame, zorgen dat de snelheid niet te laag was om de eerste meters van de rue Tesny vlot te overbruggen (en niet te hoog om de bocht op een comfortabele manier te nemen en de aanwezige seingevers niet van hun sokken te rijden). Is idd een zeer stevige klim - het steilste deel komt in het begin, maar is doorgaans goed te slechten als je de weg op redelijke snelheid unt aanvatten. Op het stukje 22% daalt de snelheid echter snel en vanaf dan is het toch wat harken tot de top - het is zo'n helling die de hele tijd toch vrij steil blijft. Op het wegdek is niets aan te merken - straf dat ze op zo'n steile flanken zo'n glad asfalt kunnen leggen, zeker als je de kwaliteit van heel wat vlakke Waalse wegen bekijkt...
guido roosen 2008-09-07 22:52:07
Tijdens de wwkk hebben we haar ongeroerd gelaten. Op dat moment was ik er niet rouwig om hoewel de Voie de Chars volgens mij niet minder erg was. Vandaag moest het Wandrense gedrocht dan toch getemd worden :( Het ding is verdomd steil waardoor de snelheid minimaal is. Hierdoor lijkt er geen einde aan te komen. Eigenlijk niets om naar uit te zien maar vandaag was ik blij dat ik het kerkhof zag. Hierdoor wist ik dat de klus er bijna op zat en dat gaf me ook de moed om door de zandbak, die er dus na maanden nog steeds ligt, te ploegen en de top te halen zonder om te kiepen.
Xavier 2008-09-07 14:43:24
Chapeau voor de Wetzel die zijn fiets vandaag voor de 2e keer sinds 1963 uit de stal heeft gehaald en Tesny op een haar na niet klein heeft gekregen. Hij moest passen voor het kerkhof waar de weg nog steeds is opgebroken. Zelf ben ik maar door die zandbak heengeharkt om een derde poging te vermijden...
Bas 2008-09-07 13:56:47
\'Na vandaag staat ook die venijnige Tesny op m\'n palmares. Ooit kregen de gaten en de kieren me eronder. Halverwege vond ik de troost van een oude Waal die me hoofdschuddend zijn stoepje aanbod om uit te blazen. Maar sinds enkele weken siert een prachtige laag zwart bitumen deze klim. Voorheen waande de renner zich nog een hamster in de Fred Oster\'s Wie-kent-kwis. \"En wie hebben we vanavond mr.van Rijssen? Mies Bouwman! Kom op Mies, zoek je weg tussen de Waalse scheuren..\" Nee, die tijden zijn voorbij. De Rue Tesny is open voor publiek!
Miljaar.....!!!
Xavier 2008-08-29 21:29:54
Na het bekijken van het 8 uur journaal waarin de brandhaarden in de uithoeken van de wereld dagelijkse kost is dank je de verantwoordelijke voor het feit dat je in Nederland geboren bent. Iemand die zich aangetrokken voelt tot de wielersport en ook nog eens geboren is in de achtertuin van de Voerstreek mag zich dubbel gelukkig prijzen. Op een zondag als deze waarin de hemel strak blauw is en de benen goed aanvoelen wordt het tijd om de uitdaging die al maanden lonkt eens aan te gaan. Als opwarmer de Sarolay die zich achter Visé tussen de groene knoppen op de bomen een weg naar boven kronkelt waarna je al snel in Wandre bent. Op het kruispunt aangekomen ruik je nog voor het aanbreken van het middaguur de dikke belgische pattaten uit de lokale friterie. Na een avond stappen is de vette geur verleidelijk maar voor deze keer toch maar meteen rechts beginnen aan de afdaling van de Bois-La-Dame. Je kunt ervoor kiezen om je als een baksteen naar beneden te werpen maar de haarspeldbochten laten je 'gedwongen' genieten van de omgeving en het maasdal. Nog voordat je aan de voet bent aangekomen stuur je tegen beter weten in naar links de Rue Tesny in. Deze 'vergissing'heb ik ervaren in drie etappes. Het begint met een stuk asfalt dat ze net zo goed hadden kunnen metselen. Je vraagt je inderdaad af of het hier nou gaat om een weg of toch om een licht gekantelde muur. Het klinkt misschien vreemd maar door de afdaling van de Bois-La-Dame heb je je krachten gereserveerd die nu goed van pas komen waardoor dit stuk relatief gezien nog best te doen was. Halverwege deze rue, tevens de 2e etappe, begin je je een aantal dingen af te vragen: Moet je blijven staan of toch maar gaan zitten, waar hou je je stuur vast en hoe ontkom je aan de pijn!! Het 3e gedeelte als het langzaam zwart voor de ogen begint te worden zie je in je linkerooghoek het kerkhof opdoemen. Dit was tevens het moment om van de fiets af te komen. Niet omdat de krachten het lieten afweten maar door het feit dat de weg ter hoogte van het kerkhof is opengebroken en afgezet. Zelfs een geoefend mountainbiker zou er met de beste wil niet doorheen komen. Op dat moment zit 90% van de klim erop dus veel maakt het niet meer uit. Boven hoop je te worden verwelkomd door een begripvolle bewoner die je een zitzak aanbiedt maar in mijn geval mocht ik het doen met een blik van een hoogbejaarde passant die ondersteund werd door een houten stok met een rug die net zo gekromd was als de mijne. Het verschil zat waarschijnlijk in het feit dat zij zich op dat moment een stuk fitter en jonger voelde. Rechts lonkt de afdaling van de La Xhavée...\',
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!
